Agenda   |  
Zoeken
 
Mijn roeping: Jaap Scholten

‘De eerste jaren waren een vrij eenzame missie’
(Aartsbisschop Eijk wijdde op 6 juni 2009 in de Catharinakathedraal te Utrecht Jaap Scholten (1959, Sassenheim) tot diaken. Zijn priesterwijding volgde op 7 november van dat jaar.)

Ik ben in een katholiek gezin geboren en dat feit is voor mijn roepingsverhaal van belang. Door mijn katholieke opvoeding ben ik van kinds af aan vertrouwd geraakt met het geloof, een geloof dat thuis consequenties had. Niet alleen bidden voor het eten, maar vooral de manier waarop de gezinsleden met elkaar omgaan maakte indruk op mij. Rond mijn 18de ben ik me meer in het geloof aan verdiepen, vanaf die tijd ging ik ook wekelijks naar de eucharistieviering. In die periode heb ik al overwogen of het priesterschap iets voor mij zou zijn, maar zo sterk was het gevoel niet en op een gegeven moment ben ik getrouwd en heb ik kinderen gekregen, wat ook een mooie roeping is.

Tien jaar geleden overleed mijn vrouw en stond ik op een kruispunt in mijn leven. De oude roeping, die twintig jaar eerder nog niet zo sterk was, kwam weer naar boven. In eerste instantie leek het me niet haalbaar: met drie kinderen moet er ook brood op de plank. Maar voor die praktische bezwaren is een oplossing gevonden. Ik herinner me dat ik rond Pinksteren in de eucharistieviering zat en hoorde: “Bid voor arbeiders voor de oogst.” Na de communie heb ik daar daadwerkelijk voor gebeden en ik merkte dat die vraag weer bij mij terug kwam. Kort daarop losten de problemen qua inkomen zich op. Vanaf dat moment kende ik geen twijfel meer en heb ik stappen ondernomen om priester te worden.

Al met al was het door mijn bijzondere omstandigheden wel een lang traject: ik ben in 2001 met de studie theologie begonnen en word dit najaar priester gewijd. In die acht jaar is mijn priesterroeping altijd duidelijk aanwezig gebleven, en mede door mijn gebedsleven heb ik het ook vol kunnen houden. Een jaar of drie geleden ben ook bij het Ariënskonvikt aangenomen en kreeg daardoor meer contact met mijn medepriesterstudenten. De eerste jaren waren toch een vrij eenzame missie maar de laatste drie jaar ben ik opgenomen geweest in een gemeenschap en dat maakte het makkelijker.

In 2006 heb ik mijn studie theologie afgerond en nu werk ik in het pastoraat in Apeldoorn. Ik ben aangesteld als priesterkandidaat, in de praktijk betekent dit dat ik als pastoraal werker functioneer. Dat ervaar ik als zeer zinvol werk, maar het betekent ook dat je geen sacramenten kunt bedienen en dat mis ik daadwerkelijk. Daarmee kun je namelijk heel veel voor de mensen betekenen. Natuurlijk doe je dat niet zelf, in het sacrament is de genade van God werkzaam maar je kunt als gewijde bedienaar die genade wel doorgeven. Daar zie ik ook erg naar uit als ik eenmaal priester ben gewijd: dat ik dan nog meer kan betekenen voor de mensen.

Het is best spannend allemaal, maar ik zie erg uit naar mijn wijding tot priester in november, op het feest van de heilige Willibrord. Net als hij wil ik Christus en zijn kerk dienen, door de blijde boodschap te verkondigen en de Heer present te stellen in een wereld die Hem hard nodig heeft.